Onze collega Susan de Louw
Al 25 jaar schrijven we bij Het Nederlands Tekstbureau teksten voor honderden opdrachtgevers. Achter elke formulering en elk woordgebruik zitten de verhalen van onze tekstschrijvers. Zij doen hun werk iedere dag weer met plezier, deskundigheid en nieuwsgierigheid. In deze jubileumreeks vertellen we wie wij zijn. Wat raakt ons, wat drijft ons en welke teksten vergeten we nooit meer? Per keer zes vragen, één tekstschrijver en een warm inkijkje in 25 jaar vakmanschap. Deze keer: Susan de Louw, eigenaar van vestiging Den Haag.
Wat is de interessantste tekst die je ooit hebt geschreven en waarom?
“Onmogelijk om te kiezen, maar de persoonlijke verhalen blijven me het meeste bij. Zo sprak ik ooit een man die tijdens de Tweede Wereldoorlog in een Japans interneringskamp had gezeten. Pas vele jaren later vond hij via het oorlogsarchief familieleden terug. Dat soort verhalen vergeet je niet snel. Ook de gesprekken met mensen met een beperking maakten veel indruk. Hun veerkracht en positieve kijk op het leven zijn inspirerend. Achter ieder mens schuilt een verhaal dat het waard is om verteld te worden.”
Wat is jouw schrijfritueel?
“Ik ben geen schrijver die om zes uur ’s ochtends al drie pagina’s heeft volgetikt. Integendeel. Mijn dag begint rustig: koffie drinken, het nieuws lezen en mijn mail doorspitten. Eenmaal op stoom ben ik net als een dieselmotor niet meer te stoppen. Regelmatig klap ik ’s avonds mijn laptop nog open. Juist als het thuis stil is, schrijf ik vaak mijn beste teksten.”
Wat is je meest memorabele opdracht?
“Weer lastig kiezen, zeg. Voor TUI mocht ik bijvoorbeeld naar Mallorca om een reportage te maken. Hoe geweldig was dat! Ik kreeg overal een kijkje achter de schermen en werd als een VIP behandeld. Je beleeft een verhaal dan echt van dichtbij. Een totaal andere ervaring was een dag meelopen met zorgprofessionals in de Haagse raamstraten. Fascinerend om te zien hoe zij een vertrouwensband opbouwen met sekswerkers en hen ondersteunen waar nodig. Het gaf een unieke inkijk in een wereld die veelal verborgen blijft.”
Susan werkt ruim twintig jaar als tekstschrijver, waarvan meer dan tien jaar voor HNTB. Haar man is een echte bèta, terwijl zij juist dol is op taal. Hun twee puberdochters weten voorlopig niet wat ze later willen worden. Je mag Susan altijd wakker maken voor een partijtje padel of beachvolleybal of een stevige wandeling. Nou ja, liefst niet té vroeg.
Wat maakt het werk voor jou zo boeiend?
“De afwisseling. De ene dag schrijf ik over complexe technologie, de volgende dag over onderwijs, politiek, zorg of toerisme. Vol passie vertellen interessante mensen, zoals wetenschappers, bestuurders en ondernemers, over hun vakgebied. Mijn uitdaging is om hun verhaal toegankelijk te maken voor een breed publiek. Zonder vakjargon, maar mét behoud van de inhoud. Dat puzzelen vind ik misschien wel het leukste onderdeel van mijn werk.”
Wilde je altijd al tekstschrijver worden?
“Eigenlijk wel. Op de basisschool wist ik het al. Terwijl mijn klasgenoten zuchtten als er een opstel geschreven moest worden, kon ik niet wachten. Als kind schreef ik diverse avonturenverhalen en beloonde ik mezelf na afloop met een Gouden Griffel. Mijn grootste prestatie? Een handgeschreven roman van ruim honderd pagina’s. Het leverde me geen bestseller op, maar de ambitie was er al vroeg.”
Wat deed jij toen je 25 jaar was?
“Toen maakte ik een lange reis door Australië, Nieuw-Zeeland en delen van Azië. Nog steeds een van de beste beslissingen ooit. Ineens moest ik alles zelf regelen. Vervoer, slaapplekken, onverwachte situaties onderweg. Er was niemand in de buurt om op terug te vallen. Je leert jezelf goed kennen en ontdekt kwaliteiten waarvan je niet wist dat je ze had. Die reis heeft me ontzettend veel gebracht. Ik raad iedereen van die leeftijd aan om zo’n avontuur aan te gaan.”